ΠΡΟΣΕΧΩΣ

Μια θρυμματισμένη προσωπικότητα σε καιρούς οικονομικής κρίσης.

Ένα στέλεχος στην κόψη του ξυραφιού.

Αν σας άρεσε Το Τσεκούρι του Κώστα Γάβρα, θα λατρέψετε τη νέα ταινία της κοοπερατίβας, Η Φλογέρα του Ρούμπικαν







.

DESTROY LAMIA

μία ανταπόκριση του Ιούλιου Πτιμπέρ από τη φετινή biennale



Είναι το γεγονός της χρονιάς. Πρωτοσέλιδο στην Athens Voice και τη Lifo, ραδιοφωνικό σποτάκι στο Best, στένσιλ στα Εξάρχεια και του Ψυρρή, flyer στα hot spots της πόλης, πρώτο θέμα συζήτησης στο Γκάζι. Πρώτη μέρα Φεστιβάλ Αθηνών: DESTROY LAMIA. Η πιο creative biennale ever. Φρέσκιες ιδέες, φρέσκοι καλλιτέχνες (επιτέλους;).
Το παλιό βυρσοδεψείο στο Βοτανικό έχει μετατραπεί σε γκαλερί και φιλοξενεί έργα πρωτοποριακών νέων καλλιτεχνών. Εδώ παρουσιάζει το νέο της installation η Σώτη Κηπουργού, την «Άρπα της Εξιλέωσης». Φτιαγμένη από ελεφαντόδοντο και γαϊδουρότριχα, με φιλντισένια λαβή, η Άρπα, με Α κεφαλαίο, στέκει αρχοντική και αιθέρια καταμεσής της αίθουσας. Είναι “interactive”.

Η Σώτη προλογίζει:

«Αυτή εδώ είναι μία άρπα, είναι η άρπα, είναι η κάθε άρπα, είναι, τέλος, η μη-άρπα. Είναι η ενοχή και ταυτόχρονα η άρνησή της. Άμμος. Σκεφτείτε το για λίγο: Είναι ένα καλειδοσκοπικό σχόλιο πάνω στον ίλιγγο της ματαιοδοξίας. Είναι όμως και κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι ο αντεστραμμένος καθρέφτης ενός κόσμου που λοιδορεί και λοιδορείται, και μας ψιθυρίζει στ’ αυτί το βαθιά ανθρώπινο, εξαγνιστικό σκοπό της. Σαν άλλος Πετρόφσκι, μας προσκαλεί να την ακούσουμε. Να ακούσουμε προσεκτικά τη σιωπή της.»

- Είναι πραγματικά post, ακούστηκε μια φωνή από το πλήθος.
- Είναι ανώτερη και από τον Πουλαίν στις καλύτερες στιγμές του, συμπλήρωσε ένας άλλος.
- Εδώ άλλωστε ο υπαρξισμός του Ελυμάρ συναντά το λυρισμό ενός Μπρεμπώ, την παιδικότητα ενός Ντριμποκόφ, την εσωτερική ικεσία ενός Λίχμαν-Πρέσκελε, διευκρίνισε μία κυρία.
- Εδώ σμίγει το Απολλώνιο με το Διονυσιακό, η νύχτα με τη μέρα, το γιν με το γιανγκ.
- Και τόσο ανυπόκριτα!
- Ας κάνουμε όμως όλοι ησυχία, και ας ακούσουμε την πανανθρώπινη σιωπή της…

Επίπληξις

μία μικρή ιστορία του Ιούλιου Πτιμπέρ (πρώην Ζαν Λυκ Κορμοράνος)




Εκπαιδευτήρια Ι.Ν.Καραχάλιου, Γέρακας Αττικής. Το κουδούνι του σχολάσματος χτυπά και τα παιδιά απ’ όλες τις τάξεις του δημοτικού ξεχύνονται στους διαδρόμους φωνάζοντας και σπρώχνοντας το ένα το άλλο.
Όλα;
Όχι, για το Β2 η μέρα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Η καθηγήτρια φυσικής αγωγής, ο δάσκαλος και ο διευθυντής κοιτούν με παγωμένο βλέμμα τους μαθητές, στους οποίους έχουν δώσει εντολή να παραμείνουν στα θρανία τους και να μη μιλάνε. Την αρχή κάνει η γυμνάστρια:

«Σήμερα αποδείξατε ότι δεν θέλετε να σας συμπεριφέρονται σαν σε ανθρώπους. Με απογοητεύσατε. Από εδώ λοιπόν και στο εξής, αφού έτσι το θέλετε, η ώρα της γυμναστικής θα γίνεται στην τάξη. Θεωρητικά. Δεν θα ξαναβγεί κανείς έξω.»

Συνεχίζει ο δάσκαλος:

«Εκθέσατε το τμήμα, εκθέσατε εμένα, εκθέσατε το σχολείο ολόκληρο. Μα, κυρίως, εκθέσατε τους ίδιους σας τους εαυτούς. Η συμπεριφορά σας προς την κυρία γυμνάστρια ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Απαράδεκτη! Από σήμερα αλλάζουν πολλά. Δυστυχώς για όλους μας, εσείς το επιλέξατε.»

Και τέλος ο διευθυντής:

«Είμαι εκπαιδευτικός εδώ και τριάντα χρόνια. Τέτοια κατάντια δεν έχω ξαναντικρύσει. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται. Λάθος τα έχετε ζυγίσει τα πράγματα. Μα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.
Πουτανάκια…»



.

"Ες αύριον τα σπουδαία..."

Στο δίλεπτο αυτό φιλμ, η κοοπερατίβα Μετέχνιο καταγράφει την αντρίκια προσπάθεια δύο "φίλων" να ξεσκεπάσουν την τόση υποκρισία, την τόση βρώμα αυτού του κόσμου. Σαν άλλοι Άτλαντες, καλούνται να σηκώσουν στις ρωμαλέες πλάτες τους το κρίμα αυτής της ζήσης και να φτιάσουν ένα αύριο που να χωρά πολλά αύριο.

Στην προσπάθειά τους αυτή, αλλίμονο, είναι μόνοι. Η πορεία τους δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στη συντριβή τους αλλά, αυτή δεν είναι και η μοίρα των Ανθρώπων (με Άλφα κεφαλαίο) που επέλεξαν να είναι μεγαλύτεροι από την εποχή τους;

Παραγωγή: Μετέχνιο, Αθήνα 2009

Εικόνα: Έγχρωμο

Ήχος: Στέρεο

Πρωταγωνιστούν: Ζαν Λυκ Κορμοράνος, Κρίττων Κακάβουρας

Η ταινία κυκλοφορεί και στα εγγλέζικα με τίτλο Us and Them (Εγώ και ο Άλλος)

Ένα ποίημα,... καλό Πάσχα!

του Σέργιου Ασράφ

Σε είδα εκείνη τη σαρακοστή στο Αλ χιντ Αμπίμ.

Πασχαλιά μύριζε στα κούδια στο παράλι.

Κι αν αλυχτούσαν οι γκαμήλες τη στιγμή,

με ρούμι πέρσικο με πότισες -φαρμάκι-

ζωή χωρίς υπόνοια του πάθους, ανατολή,

σε ρώτησα παστρίκια πού κινούσες.

-Αλγέρι! Με κούρσεψαν οι άνεμοι της λήθης.

Πηγαίνω μια λαμπάρδα* στο παιδί μου

γιατί το πάσχα δεν έχρεε στο Αλ χιντ Αμπίμ.

-Τί λαμπάρδα; Σημάδια έχει της Άνοιξης; Λουλούδια;

-Όχι, ουχί...είναι ένας αυγουλίνος. Δες το!

-Στρουμφ είναι, είπα και έσβησα το τσιγάρο.

με έκαιε...

(Το ποίημα έχει μελοποιηθεί από τον Κούρτη Φίνο)

                                             

                                                *λαμπάρδα = η λαμπάδα

    

 Ο Σέργιος Ασράφ είναι από την Παλαιστίνη, "εκεί που ενώνονται οι κόσμοι", όπως λέει ο ίδιος. Ζει 8 χρόνια στη χώρα μας και η τελευταία του συλλογή Πες μου, δεν ήξερες, δε ρώταγες; Τρελάθηκα και σώθηκα ήδη διακρίνεται. Στον ελεύθερο χρόνο του βλέπει παλιές, καλές ελληνικές ταινίες.

Κατηγορώ και λυπούμαι

Με λύπη ενημερώνουμε τους αναγνώστες μας ότι ο Δορύλαος Μπονές, γνωστός μουσικοσυνθέτης, δεν κατάφερε δυστυχώς να στείλει τη σύνθεση του στον διαγωνισμό της Eurovision. Σύνθεση για την οποία είχε δουλέψει 3 χρόνια σε στίχους Κρίτωνα Κακάβουρα και το μελωδικό της μέρος θα ερμήνευε  η κόρη του, Κλαίρη. Δυστυχώς και οι τρεις χώρες στις οποίες αποτάθηκε (Ρουμανία, Αυστρία, Ιταλία) ενώ των διαβεβαίωσαν ότι θα το λάβουν σοβαρά υπόψιν τους, είχαν ήδη προχωρήσει στην επιλογή εκπροσώπησης τους.

Απλά παραθέτουμε κάποιους στίχους από το τραγούδι σε ελεύθερη απόδοση.

""Νύχτα λυπημένη, εσύ μικρή

   στου κόσμου την άχνα

   πώς να σε βρει

   Τ' άστρο, το φεγγάρι σε γήτεψαν

    και έμεινες ελπίδα για βροχή

 Ζωή μικρή, αλλοτινή 

    Στου μαρμάρου τη σκόνη 

    στης καρδιάς τη σιωπή

    μάγισσα πλανεύτρα εσύ."

Ένα εξαίσιο ποίημα και μια υπέροχη μουσική συνοδεία που κάποιοι διαβρωμένοι και άμουσοι αποφάσισαν ότι δεν αξίζει για τον σικέ διαγωνισμό τους. Ο αρχιμουσικός Δορύλαος Μπονές δεν έχει κάνει καμία δήλωση ακόμα.

Σώστε τον Αποστόλη!

Εφέτος, ένα σπίτι στην Ανάκασα Αττικής δεν θα γιορτάσει τις Απόκριες.

Είναι το σπίτι της οικογένειας του Αποστόλη...

Του Αποστόλη από την Ανάκασα.

Ο Αποστόλης από την Ανάκασα έγινε ευρύτερα γνωστός στη γειτονιά του το 2004 όταν εκείνο το ζεστό Αυγουστιάτικο απόγευμα είπε στον κυρ Νίκο, το αφεντικό του στο καρνάγιο: 

"Μπάρμπα", έτσι τον αποκαλούσε, ήταν το "αστείο" τους, "θα πεταχτώ μέχρι το φροντιστήριο να πάρω τη Νίτσα, σχολάει μην πάει μονάχη στο σπίτι."

Ήταν ένα ψέμα. Το πρώτο ψέμα που είπε ποτέ του στο Μπάρμπα. 

Ο αποστόλης τράβηξε κατά τη βρύση, έπλυνε τα πόδια και το κεφάλι του, φόρεσε το καλό του μαύρο πουκάμισο, χτένισε τα μαλλιά και το μουστάκι με την τσατσάρα και στήθηκε να περιμένει στη στάση το Αυτοκίνητο. Λίγη ώρα αργότερα περνούσε την πόρτα του High TV. 

Εμφανίστηκε στο talent freak show του Άλκη Κόλλια "Όσο έχω φωνή" όπου και τραγούδησε πανέμορφα ένα παλιό αγαπημένο λαϊκό τραγούδι. Κόσμος μαζεύτηκε έξω από τα στούντιο της εκπομπής. Στάθηκε και θαύμασε αυτή την αυθεντική φωνή. Ο Αποστόλης το είδε αυτό. Του άρεζε. Εκείνο που δεν είδε ήταν πως ο άπληστος παρουσιαστής Άλκης Κόλλιας είχε ανακαλύψει στο πρόσωπό του την καινούρια μαϊμού για το show του...  

Δύο χρόνια αργότερα, ύστερα από πολλές πιέσεις του Κόλλια, ο Αποστόλης από την Ανάκασα βρέθηκε ξανά στο στούντιο της εκπομπής. Αυτή τη φορά ο κυνικός παρουσιαστής δεν του χαρίστηκε. Κανιβάλισε το θύμα του, εκμεταλλευόμενος την αφέλεια (παιδική;) που το χαρακτηρίζει. Ωστόσο οι ειρωνείες και η υποτίμηση του Ανθρώπου που επιχείρησε δεν στάθηκαν ικανά να εμποδίσουν τον Αποστόλη να πραγματοποιήσει στο τραγούδι του μια από τις καλύτερες λαϊκές ερωτικές ερμηνείες που έχουν καταγραφεί ποτέ.

Αυτή λοιπόν είναι η δεύτερη εκείνη παρουσία του Αποστόλη στην τηλεόραση, όπου ευτυχώς έχουμε την ευκαιρία να δούμε και απόσπασμα από την πρώτη ιστορική του εμφάνιση.

Σεπτέμβριος 2008

Τώρα πια ο Αποστόλης είναι ένας θρύλος στην Ανάκασα. Δίνει το παρόν σε εγκαίνια καταστημάτων, ενώ αποθεώνεται κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο να δει την αγαπημένη του ομάδα, το "Θησέα Ανάκασας". Ο δήμαρχος τον τιμά αναθέτοντάς του την ευθύνη να μοιράσει τη μουσταλευριά στις γιορτές τρύγου.  

Κάτω όμως από το μπογιατισμένο πρόσωπο του κλόουν, η καρδιά του παιδιού έχει ραγίσει. Έχει καταλάβει το άτιμο παιχνίδι που παίχτηκε στις παλληκαρίσιες πλάτες του και οργανώνει σιγά σιγά την εκδίκησή του. Αφήνει την παλιά του δουλειά, μακραίνει τα μαλλιά του, και χάνεται ολοένα και περισσότερο στην έμμονη ιδέα να εμφανιστεί ξανά στην εκπομπή. Αυτή την φορά όμως θα είναι άλλος. Και κανείς δεν θα μπορέσει να τον κοροϊδέψει.

Η οικογένειά του ανησυχεί. Πίσω έχει αφήσει τη Νίτσα, κορίτσι πια της παντρειάς. Το Νίκο, το μικρό του αδερφάκι που παραπαίει στα επικίνδυνα μονοπάτια του λευκού θανάτου. Τον Αργύρη, το συνετό (αν και μίζερο) μεγάλο αδερφό που δεν καταλαβαίνει και το μόνο που ξέρει είναι να τον πιέζει να γυρίσει στη δουλειά γιατί μόνος δεν τα φέρνει βόλτα για πέντε στόματα. Τον αγαπημένο του μαύρο παππού, τον άνθρωπο που βρήκε τα τέσσερα αδερφάκια μικρά και με αυταπάρνηση τα "ανάστησε" μέσα στο μικρό του καμαράκι.

Ο Αργύρης καταφέρνει να ανακαλύψει πως ο Αποστόλης σκοπεύει να εμφανιστεί ξανά στην εκπομπή, όταν μια μέρα ο Αποστόλης του το λέει. Και πάνω στην προσπάθειά του να τον σώσει παίρνει την πρωτοβουλία να ενημερώσει τον Άλκη Κόλλια. Του αποκαλύπτει μάλιστα ότι ο Αποστόλης θα συστηθεί ως "Αντρέας από τη Νέα Φιλαδέλφεια". Πόσο λάθος έκανε... 

Ο αδίστακτος τηλεστάρ τρίβει τα χέρια του. Αυτή τη φορά θα βάλει στο θίασο όλη την οικογένεια. Και μάλιστα θα τσακίσει την ψυχούλα του Αποστόλη αποκαλύπτοντας την "απάτη" του εκεί, μπροστά στα εκατομμύρια των τηλεθεατών του High TV.

Ας παρακολουθήσουμε εκείνη τη μοιραία τρίτη εμφάνιση του Αποστόλη στην εκπομπή "Όσο έχω φωνή". 

Ο Αποστόλης αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και παχυσαρκία που έχει προκληθεί από τα ψυχοφάρμακα. Βρίσκεται σε θεραπευτική κλινική στη Κηφισιά μετά από πρωτοβουλία του Συλλόγου Παλαίμαχων Τραγουδιστών "Γούστο μου & Ακαπέλο μου".

Εάν θέλεις και συ να βοηθήσεις τον Αποστόλη, δεν έχεις παρά να του στείλεις ένα μήνυμα συμπαράστασης. Μια τόσο απλή κίνηση που όμως θα βοηθήσει αυτό το παιδί να βρει το μίττο που οδηγεί στην έξοδο. Ας του ανοίξουμε την πόρτα σε έναν καινούριο, φωτεινό κόσμο. 

ΣΩΣΕ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

ΣΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ