"Recital (a night with Robert Kolovos)"

Από την πολυσυζητημένη περφόρμανς του Ρόμπερτ Κολοβού στου Beberman Theatre του Τσικάγο.

"Μου 'πες ψέμματα"

Ένα (πολύ σύντομο) ερωτικό δράμα.

Σε είχα θαυμάσει κείνη τη μέρα...

Σπάει τη σιωπή του.

15αύγουστος

15αύγουστος. Αθήνα. Μόνος.

Μόνος;

Οι ερωτευμένοι δεν είναι ποτέ μόνοι. Κι εγώ έχω την κουκλάρα μου.

Η κουκλάρα της μεσογείου. Έτσι τη λέω εγώ την Αθήνα. Όχι όμως την όποια και όποια Αθήνα. Όχι την κάθε Αθήνα, την Αθήνα του καθενός. Όχι-όχι φίλε μου. Για την άλλη Αθήνα μιλάω. Τη δικιά μου Αθήνα. Με πιάνεις;

Η κουκλάρα μου λιάζεται, επιτέλους ήσυχη απ’ τους παρείσακτους - τους παρείσακτους φραπέλληνες, τους κατ’ ευφημισμόν ‘αθηναίους’. Αυτοί δεν ξέρουν τα κάλλη της. Μύωπες - κοιτούν μα δε βλέπουν.

Εισπνέουν αλλά δεν μυρίζουν.

Περπατάν κι όμως –για κοίτα τους!- δε παν ρούπι.

Και έτσι η κουκλάρα μου περιμένει να φύγουν για να αποκαλύψει, ανοιχτοχέρα ξελογιάστρα, τις μυρουδιές της.

Ρουφάω τον ελληνικό μου στον καφενέ της Ρούμπαινας. Και τι καφές...αγίασμα.

Ο κυρ-Μένιος ο Κιθάμπουρας περνά με τη λατέρνα του. Βγάζει το γαρύφαλλο που’ χει χρόνια στερεωμένο στο αυτί και μου το προσφέρει. Το φέρνω στα ρουθούνια μου και αφήνομαι.

Η γειτoύνισσα απέναντι ανοίγει το παραθύρι της για να ποτίσει το βασιλικό στο περβάζι.

Καλημέρα Αθήνα!

Κλαίω.

"Αριστερός και Χωρισμένος"

μια ταινία του Νέλλου Σιδέρη

Η κοοπερατίβα μας βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό τη νέα δημιουργία του Νέλλου Σιδέρη Αριστερός και χωρισμένος. Η ταινία αυτή είναι η δεύτερη δημιουργία του Σιδέρη, του ανθρώπου που δυο χρόνια πριν μας έδωσε το καταπληκτικό Μεταίχνιο ταράζοντας τα εφησυχασμένα νερά της "ελληνικής" φιλμογραφίας.

Πιστός στο κινηματογραφικό είδος που υπηρετεί και για το οποίο λοιδορήθηκε από κοινό και κριτικούς στο χειμερινό φεστιβάλ του Κάλγκαρι, ο Σιδέρης συναντιέται ξανά εδώ με τους μόνιμους πρωταγωνιστές του, Χάρη Φανό και Πέτρο Τσοτσώνη, πλαισιωμένους αυτή τη φορά από την καλλιτέχνι Σώτη Κηπουργού Κολοβού.

Τα διλήμματα που προκύπτουν αβίαστα από την ταινία έρχονται να υπογραμμίσουν απλώς (και όχι φυσικά να "αναδείξουν") την ψυχοσύνθεση του κεντρικού χαρακτήρα, ο οποίος έχει ξεκάθαρα απολέσει τον ίδιο του τον εαυτό. Η σύγκρουση (όχι μόνο εσωτερική) είναι παρούσα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και επιζητά διαρκώς το αυτοεκπληρούμενο τέλος. Θα είναι όμως το τέλος αυτό μία ακόμα αρχή ή ο ήρωας θα συντριβεί στην ίδια του τη διάψευση; Ο Σιδέρης οδηγεί με μαεστρία στη λύση του δράματος όπως μόνο αυτός ξέρει. Για το λόγο αυτό άλλωστε έχει ονομαστεί ο "απάτσι" του κινηματογράφου από τους εφτά οπαδούς του ή, όπως λέει ο Πέτρος Τσοτσώνης: "Ο Σιδέρης είναι η αιτία που ζω και αναπνέω σήμερα, εδώ, μαζί σας".

Καλή σας διασκέδαση...

Η Μαϊμού και το Βιολί

Έχουμε την ιδιαίτερη χαρά να φιλοξενούμε σήμερα το αλληγορικό διήγημα 'Η Μαϊμού και το Βιολί', αγνώστου συγγραφέως.

Στο λιτό αυτό διήγημα, ο άγνωστος συγγραφέας φαίνεται να έχει κατορθώσει το ακατόρθωτο: μέσα σε λίγες μόνο αράδες, σκαριφεί ένα διήγημα λυρικό, αλληγορικό, αλλά και ταυτόχρονα ένα ηχηρό ράπισμα εναντίον τόσο της αλληγορίας, όσο και του λυρισμού.

Η μουσικότητα των λέξεων (βιολί) και η μαγευτική συγκινησιακή ατμόσφαιρα (αεράκι) μιλούν, ακυρώνοντας στην πράξη τους μεταφυσικούς διαχωρισμούς σημαίνοντος-σημαινομένου, γλώσσας-μεταγλώσσας, υλικού και συμβολικού κόσμου.

Ταυτόχρονα, οι απόκληροι, οι ''άλλοι", οι διαφορετικοί βρίσκουν εδώ έναν απρόσμενα τρυφερό συμπαραστάτη.

Ιδού:

Η μαϊμού καθόταν σκεφτική στο ψηλότερο κλαρί του γκαραντού. Σήκωσε για λίγο το βλέμμα της και αντίκρισε το δάσος που απλωνόταν πέρα ως τον ορίζοντα – σουρούπωνε.

Ένα ελαφρύ αεράκι χάιδεψε τις τρίχες των αυτιών της. Άνοιξε τη σκαλιστή θήκη και έβγαλε το βιολί. Έπιασε με το πόδι το δοξάρι και το’φερε στο αριστερό της χέρι.

Πόσο την κορόιδευαν όταν ήταν μικρή γι’ αυτή τη μικρή της ιδιαιτερότητα: και τι δεν της είχαν κάνει για να την μάθουν να παίζει με το δεξί. Γονείς, άλλα πιθήκια, όλοι. Μα του κάκου...

Καθώς οι πρώτες νότες κύλησαν σμίγοντας με την απογευματινή αύρα του δάσους, η μαϊμού βούρκωσε.

‘Είναι αυτό τέχνη;’ αναρωτήθηκε σιωπηρά. ‘Και, τελικά, τι είναι Τέχνη;’

Τώρα τα δάκρυα είχαν μουσκέψει τα μάγουλά της. Μα συνέχιζε να παίζει, και ο σκοπός της γινόταν όλο και πιο οξύς, όλο και πιο διαπεραστικός: με το βιολί έπαιζε τώρα η ίδια της καρδιά.

Ναι – η ίδια της η καρδιά.

-------------------------------

Γλυκιά μου μαϊμού, μη σταματάς ποτέ να παίζεις. Τι σημασία έχει αν είναι Τέχνη; Σημασία έχει να παίζεις.

Γλυκιά μου μαϊμού, συνέχιζε να παίζεις.

Ας γελάσουμε λοιπόν!

Η κοοπερατίβα "Μετέχνιο" υπερήφανα παρουσιάζει τη νέα θεματική ενότητα με τίτλο "Χιούμορ" με σκοπό το γέλιο που τόσο λείπει από τη ζωή σου, τη ζωή μου, τη ζωή μας. Άλλωστε, σύμφωνα με "έρευνες" που έκαναν επιστήμονες της Αμερικής (πανεπιστήμιο Στέπλχορν του Ουισκόνσιν) το γέλιο κάνει καλό. Ας γελάσουμε λοιπόν...

ΝΕΟ

Ο ΤΟΤΟΣ, ΣΙΦΟΥΝΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ

Βάζει η δασκάλα εργασία για το σπίτι, να ρωτήσουν οι μαθητές πώς γίνονται τα παιδιά. Πού να ήξερε όμως η καημένη ότι στην τάξη είναι και ο Τοτός, ο οποίος, όπως θα δούμε και παρακάτω, παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία μας. Τέλος πάντων, εσείς κρατήστε ότι η δασκάλα έβαλε τους μαθητές της να ρωτάνε πώς γίνονται τα παιδιά.- Ρωτάνε ο Τοτός μόλις πήγε σπίτι, τη μαμά. Η δασκάλα μας είπε να σας ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά.- Δεν μπορώ τώρα, καθαρίζω πατάτες, λέει η μαμά.- Έλα, ρε μαμά, πες μου...Τέλοσπάντων με τα χίλια ζόρια η μαμά του δείχνει μία πατάτα και του λέει:- Την βλέπεις αυτήν; Από εδώ έρχονται τα παιδιά.Κόκκαλο ο Τοτός, αλλά για καλή του τύχη και... κακή δική μας (δικό μου αυτό), μια φοβερή σκέψη περνάει από το παμπόνηρο μυαλό του. Παίρνει την πατάτα που του έδωσε η μαμά και την βάζει την πατάτα στην τσέπη, και περιμένει πως και πως την επόμενη μέρα στο σχολείο. Τί περιμένει; Και, ας θυμίσουμε εδώ ότι ο Τοτός, η επιρροή του στη συνέχεια του ανέκδοτου θα είναι καθοριστική!Την άλλη μέρα στην τάξη, ρωτάει η δασκάλα, ενώ ήδη ο Τοτός τρίβει τα χέρια του με αγωνία...- Μάθατε αυτό που σας είπα;- Ναι!!! λένε όλα τα παιδάκια με μία φωνή.- Για πες εσύ, Κωστάκη.- Λοιπόν κυρία, λέει ο Κωστάκης τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός.- Ουοουυυυυυυυυυυυ!!! Λάθος!! Λάθος!! άρχισε να φωνάζει ο Τοτός και ο Κωστάκης έβαλε τα κλάματα.- Αχ, βρε Τοτέ! Να σώσεις, μήν αρχίσεις ξανά τα ίδια! Τοτέ! Για πες μας εσύ, Ελενίτσα, λέει η δασκάλα.- Τα παιδάκια τα φέρνει ο Θεούλης!! λέει η Ελενίτσα.- Ουυυυυυυυυ!! Τι λέει η βλαμμένη, αναφωνεί ο Τοτός και κάνει και την Ελενίτσα να βάλει τα κλάματα.Εκνευρισμένη η δασκάλα γυρνάει στον Τοτό:- Για πες μας εσύ Τοτό, που τα ξέρεις όλα...Ο Τοτός με ένα πονηρό χαμόγελο βάζει το χέρι στην τσέπη, πιάνει την πατάτα και λέει στην δασκάλα:- Να την βγάλω έξω;;- Και βέβαια, όχι!!! Λέει η δασκάλα σοκαρισμένη.- Βρε, να την βγάλω έξω; ξαναλέει ο Τοτός.- Όχι, φυσικά!!- Α, λέει ο Τοτός, δεν θέλεις να την βγάλω... Όταν την τρως όμως, καλά είναι, έ;;;- Ορίστε;!!! Λέει η δασκάλα.- Είπατε τίποτα;
...Και σωριάζεται φαρδιά πλατιά στο έδαφος!
Ακολούθησε πανζουρλισμός. Τα υπόλοιπα θα τα μάθουμε εν καιρώ...

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΙΝΔΙΑΝΟΥ

Βρέθηκε, σε μία χώρα μακρινή (Αμερική), το ημερολόγιο ενός Ινδιάνου. Έγραφε:

Ημέρα 1η: Σήμερα χάθηκε η κόρη του αρχηγού. Μετά από αρκετή ώρα τη βρήκανε και για τιμωρία τη γ**** όλο το χωριό.
Ημέρα 2η: Σήμερα χάθηκε ο γιος του αρχηγού. Μετά από αρκετές ώρες κατάφεραν να τον βρούνε. Για τιμωρία τον γ**** όλο το χωριό.
Ημέρα 3η: Σήμερα χάθηκα στο δάσος. Φοβάμαι μήπως με βρούνε!!! (!!)

Μεγάλη πλάκα και αφασία!

Αρχίστε να στροφάρετε!!

Σου λέει δηλαδή ο μαύρος: ‘Αφού όταν χάθηκε η κόρη του αρχηγού, την γ*** όλο το χωριό όταν την βρήκανε, και το ίδιο επακριβώς συνέβη και με το γιο του αρχηγού, μία μέρα όλη κι όλη αργότερα (δηλαδή τον γ*** όλο το χωριό όταν τον βρήκαν μετά που είχε χαθεί), τότε, αφού και εγώ χάθηκα, πάει δηλαδή η λογική σκέψη θες δε το θες, άμα με βρουν, θα με γ*** και εμένα τον ανθρωπάκο!!!

Μωρέ άδικο έχει να φοβάται ο φίλος μας; Όχι μόνο άδικο δεν έχει, αλλά δίκιο και πολύ δίκιο μάλιστα! Βρε και λίγα λέει! Θα σου πω εγώ! Όχι πείτε μου εσείς! Τι θα κάνατε: Εδώ σας θέλω! Το λοιπόν…χέστηκε πάνω του ο δικός σου!!!

Γιατί, σου λέει, άμα με βρουν, θα με…γ***!!! Οι άλλοι Ινδιάνοι, γιατί κατά πως φαίνεται, το έχουν…έθιμο!!

Θα το «φυσάω» και δεν θα…«κρυώνει» σκέφτηκε! Βρε καλύτερα χαμένος και άντρας, παρά…κουνιστός!

Όλα κι όλα δηλαδή!!!!!!

Δεν το βάζει ο νους!

Βέβαια, εδώ που τα λέμε, όλα μες στο πρόγραμμα είναι!

Ο... ΠΕΤΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ... "ΒΙΟΛΙ" ΤΟΥ...

Πάει λοιπόν ο πατέρας του Πετράκη να πει κάτι στο γιό του, που ήταν στο δωμάτιο με την πόρτα κλειστή. Ανοίγει ανυποψίαστος την πόρτα και τί να δει; Ο φίλος μας ο Πετράκης να έχει βγάλει έξω το πουλάκι του και να το παίζει. Αφού άλλαξε πέντε(!) χρώματα ο πατέρας, βρίσκει τη δύναμη και φωνάζει του γιου του.

-Πετράκη! Γιατί παίζεις με το πουλάκι σου;

κι ο Πετράκης:
-Και τί ήθελες βρε πατέρα; Να παίζω με κανα πηρούνι και να βγάλω το μάτι μου;

Ο πατέρας κόκκαλο. Δεν την περίμενε τέτοια απάντηση με τίποτα. Εν τω μεταξύ, η μάνα του Πετράκη, ψάχνοντας για τον πατέρα σε όλο το σπίτι, γιατί μάλλον κάτι τον ήθελε, φτάνει στο δωμάτιο, όπου εξελίσσεται η... ακατάλληλη... σκηνή. Βλέπει τον Πετράκη, με το πουλάκι του έξω, ουρλιάζει και ρωτά όλο οργή:

-Πετράκη! Δεν ντρέπεσαι καθόλου; Μα να παίζεις με το πουλάκι σου;

Το λόγο τότε πήρε ο πατέρας.
-Άσ'το βρε Φρόσω το παιδί. Δεν καταλαβαίνεις;
-Τί να καταλάβω δηλαδή, που να μή σώσω και καταλάβω; ρωτά η μάνα, κατακόκκινη.
-Ε, να... το παιδί μας φροντίζει για τα μάτια του.
-Για τα μάτια του; Πώς αυτό;
-Βρε άμα δεν τον αφήνεις να παίξει με το πουλάκι του, θα παίξει με κανένα πηρούνι και μετά... ποιός σου εγγυάται εσένα ότι δεν θα βγάλει κανένα μάτι το παιδί;
-Βρε σα να 'χετε δίκιο μου φαίνεται, λέει η μάνα και τότε σκάνε όλοι μαζί στα γέλια. Ο πατέρας, η μητέρα και ο Πετράκης με το πουλάκι ακόμα στο χέρι του.

Από τότε, δεν απαγόρευσαν στον Πετράκη τίποτα, αν και... καλού κακού δεν τον ξαναάφησαν να κλείσει την πόρτα του δωματίου του. Καταλαβαίνετε βέβαια το γιατί...




ΤΟ... ΑΝΕΜΟΓΚΑΣΤΡΙ


Είναι η Κατινιώ και ο Μιχαλιός. Ζευγάρι. Η Κατινιώ πιθανόν είναι έγκυος. 
- Μιχαλιό μου μάλλον είμαι έγκυος 
- Είσαι σίγουρη βρε γυναίκα, γιατί δεν είναι εποχές για παιδιά, έχουμε οικονομικές δυσκολίες.
- Έτσι νομίζω, θα πάω και στο γιατρό για να σιγουρευτώ 
Και μια και δυο κινάει για το γιατρό, ο οποίος της λέει.


- Κατινιώ μου δεν είσαι έγκυος, το μωρό δεν είναι μωρό αλλά αέρας. 
- Αέρας γιατρέ; Δεν είμαστε καλά.
- Αέρας Κατινιώ.
- Δηλαδή γιατρέ μου είναι ανεμογκάστρι; 
- Ναι Κατινίω μου! 

Μετά από λίγο η Κατινιώ τηλεφωνά χαρούμενη στη δουλειά του άντρα της. Εργαζόταν σε συνεργείο αυτοκινήτου. Μόνο που εκείνες τις μέρες ο Μιχαλιός ήταν πολύ απασχολημένος με εξωτερικές δουλειές και έτσι όσες φορές και να τον έπαιρνες τηλέφωνο στη δουλειά, αυτός... έλειπε. Έτσι το τηλέφωνο το σήκωσε ένας συνάδελφός του, που ήξερε την Κατινιώ, μια που έκαναν παρέα με τον άντρα της.
Η Κατινιώ χαρούμενη λέει στο συνάδελφο του άντρα της: 
- Όταν έρθει ο Μιχαλιός να του πείτε ότι το μωρό δεν είναι μωρό, αλλά αέρας. 


Το μεσημέρι ο Μιχαλιός στεναχωρημένος λέει στη γυναίκα του: 
- Τι είναι αυτά που είπες στο συνάδελφό μου; 
- Δεν χάρηκες Μιχαλιώ μου που δεν είμαι έγκυος; 
- Χάρηκα, αλλά μετά από αυτά που είπες στον συνάδελφο μου όλοι μου φωνάζουν: 
"Ρε Μιχαλιώ δεν έρχεσαι να φουσκώσεις κανένα λάστιχο;"
- Γιατί Μιχαλιό μου; Κακό είναι;
- Μα βρε κουτή γυναίκα, δεν καταλαβαίνεις; Πλάκα μου κάνουν, επειδή πήγες και είπες ότι το μωρό είναι αέρας, δηλαδή ότι εγώ από το... "Μιχαλάκη" μου βγάζω αέρα. Γι αυτό και μου λένε να πάω να φουσκώνω τα λάστιχα. Κατάλαβες τώρα;
- Αμάν συφορά μου, Μιχαλιό... και τώρα τί κάνουμε;
- Τώρα; Τώρα θα σηκωθείς να πάμε να λύσεις την παρεξήγηση γιατί δεν αντέχω άλλο να μου λένε να φουσκώνω τα λάστιχα. Μπρος, φύγαμε! Μπροοος....Μπροοοος! Κουτή γυναίκα!


Το τί επακολούθησε δεν περιγράφεται. Μπροστά να πηγαίνει η Κατινιώ, και από πίσω ο Μιχαλιός να της τραβάει πού και πού καμμιά με τη λουρίδα και να βλαστημάει. Και γίνανε ρεζίλι και στη γειτονιά!








ΕΜ,... ΚΑΛΑ ΤΟΥ ΄ΠΕ


Συναντάει λοιπόν που λέτε ένας γιατρός έναν φίλο του στο δρόμο.
-Καλημέρα κύριε Πετρίδη, πώς είστε; ρωτάει ο γιατρός.
-Γιατρέ μου, μ' όλο το συμπάθειο, αλλά θα σας απογοητεύσω. Βλέπετε, είμαι... πάρα πολύ καλά!
Δε χρειάζεται να σας πούμε ότι ο γιατρός είναι ακόμα εκεί που τον άφησε ο φίλος του με ανοιχτό το στόμα, από την απάντηση που πήρε. Αλλά σάμπως καλά δεν του τά 'πε; Με όλα αυτά τα φακελάκια που ζητάνε; Άσε που πας για πονόδοντο και μπορεί να σου κάνουν μέχρι και εγχείριση... σκωληκοειδίτιδος!!!

Για να μην πούμε ότι πρέπει να κάνεις τάμα στην Παναγία να μη σ' αφήσουν κανένα ψαλίδι μέσα σου, ή ακόμα χειρότερα, να ξεχάσει μέσα ο γιατρός τα... κλειδιά του.

Ή... το ρολόι του.

Συμβαίνουν!






ΤΟ ΠΗΡΕ... ΤΟΙΣ ΜΕΤΡΗΤΟΙΣ


Πάει ο δικός σου στο σουπερμάρκετ. Για να πάρει κάτι πράγματα που ήθελε. Για το σπίτι.

Όταν φτάνει στο ταμείο, ρωτάει με εμφανή οργή.
-Καλά, συγγνώμη. Μπορώ να ρωτήσω κάτι;
-Παρακαλώ.
-Έχετε πουλίσιο γάλα;
-Πουλίσιο γάλα; Πώς αυτό; ρωτάει η ταμίας ενώ κρατά τα μαλλιά της μην της πέσουν.
-Μα στο ραδιόφωνο άκουσα ότι το σουπερμάρκετ σας πουλάει και του πουλιού το γάλα.
-Αααα,... τώρα κατάλαβα. Αυτό που ακούσατε ήταν το... σλόγκαν.  Όχι δηλαδή ότι όντως έχουμε και του πουλιού το γάλα. Άλλωστε τα πουλιά δεν κάνουν γάλα. Εκεί ακριβώς είναι και το θέμα. Ότι πουλάμε τα πάντα, ακόμα και του πουλιού το γάλα, που λέει ο λόγος δηλαδή. Καταλάβατε;
-Μωρ' τί έπαθα ο έρμος που νόμιζα ότι όντως πουλάτε πουλίσιο γάλα. Θα τρελλάθηκα μου φαίνεται για τα καλά!

Ο... ΤΟΤΟΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (Σόκιν)

Ρωτάει που λέτε μια μέρα η δασκάλα στο σχολείο (τους μαθητές).

- Πείτε μου παιδιά, τί θα γίνετε όταν μεγαλώσετε; Έλα Αννούλα.

- Εγώ κυρία θα γίνω νοσοκόμα, λέει η Αννούλα.

- Μα αυτό είναι καταπληκτικό. Μπράβο. Για να ακούσουμε και... τον Κωστάκη (εν τω μεταξεί ο Τοτός σήκωνε κι αυτός το χέρι του, αλλά η κυρία σκεφτόταν "Μωρέ φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά").

- Εγώ κυρία θέλω να γίνω αστροναύτης, λέει ο Κωστάκης.

- Μπράβο Κωστάκη, λέει η κυρία και καμώνεται να προχωρήσει στο μάθημα, μα του κάκου. Ο Τοτός χαλάει κόσμο για να πει κι αυτός τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει.

- Άντε λοιπόν να σ' ακούσουμε, Τοτέ! λέει η κυρία ενώ από μέσα της σκέφτεται "Ωχ και τί με περιμένει πάλι με τον παλιο-Τοτό".

- Εγώ κυρία, όταν μεγαλώσω θέλω να γεμίσω τούφες.

- Τούφες; Πώς αυτό; Για... εξηγήσου Τοτέ!

- Ε, νά... η αδερφή μου έχει μια τούφα να εδώ (και δείχνει στην... ας την πούμε "επίμαχη" περιοχή του) και έχει καταφέρει να βγάλει σπίτια, αυτοκίνητα και κότερα.

- Και λοιπόν;

- Λέω, άμα αυτή με μια τούφα τα κατάφερε όλα αυτά, φαντάσου εγώ άμα γεμίσω... τούφες! Μεγιστάνας θα γίνω!

Και λέει η κυρία : "Μωρέ καλά να πάθω που σε άφησα πάλι να πεις τις ανοησίες σου. Βρε, θα με σκάσεις εσύ. Κάτσε τώρα κάτω και άμα σε αφήσω να μιλήσεις ξανά να μου τρυπήσεις τη... μύτη, που λέει ο λόγος"!

Ο ΕΓΓΟΝΟΣ

Σε ένα σπίτι μένει ο εγγονός και η γιαγιά του. Ο εγγονός, έχοντας χάσει...κάτι, ρωτάει τη γιαγιά:

- Γιαγιά, μήπως είδες το LSD;

- Ποιο LSD παιδάκι μου, εσύ μήπως είδες το δράκο;

(Δηλαδή καταλάβατε τί έγινε ρε παιδιά; Η γιαγιά είχε φάει αυτή το LSD, και για αυτό νόμιζε πως έβλεπε δράκο. Γιατί, όπως όλοι ξέρουμε, με το LSD βλέπεις παραισθήσεις. Με αυτά και με τα άλλα, κόκκαλο ο εγγονός. Βρήκε το...μάστορά του!!)

"ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ"

Μια μέρα ένας άνδρας πηγαίνει σε ένα περίπτερο. Μόνο που μπουσουλάει στα τέσσερα, και γαυγίζει πότε πότε. Ζητά από τον περιπτερά μια εφημερίδα. Ο περιπτεράς του τη δίνει και τότε ο φίλος μας την παίρνει στο στόμα, και φεύγει ξανά πηγαίνοντας στα τέσσερα και γρυλίζοντας σαν σκύλος.

Εν τω μεταξεί, ένας πελάτης που έχει δει όλη τη φάση, έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ρωτάει λοιπόν τον περιπτερά που λόγω επαγγέλματος, γνώριζε τον...τετράποδο φίλο μας

- Καλά, αυτός γιατί πήγαινε έτσι;

- Άσε, του λέει ο περιπτεράς, από τότε που πέθανε ο σκύλος του τα 'χει χάσει και παριστάνει το... σκύλο του!

Κόκκαλο ο δικός σου!

"ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ"

Ένας αμαρτωλός άνθρωπος πεθαίνει και πάει στην κόλαση. Εκεί τον υποδέχεται ο αρχιδιάβολος και τον ξεναγεί στον κάτω κόσμο. Στην αρχή του δείχνει ένα καζάνι που βράζει. Μέσα του βρίσκονται αμαρτωλοί που υποφέρουν και έξω από το καζάνι 10 διαβολάκια να τους φρουρούν.

- Γιατί έχετε φρουρούς έξω από το καζάνι; ρωτάει ο αμαρτωλός.

- Κοίταξε να δεις, λέει ο αρχιδιάβολος. Αυτοί εδώ είναι Γερμανοί και άμα τους αφήσεις μόνους τους όλο και θα προτείνει κάποιος ένα σχέδιο απόδρασης, θα το επεξεργαστούν, θα το οργανώσουν στην εντέλεια και θα το θέσουν σε εφαρμογή. Γι αυτό παίρνουμε τα μέτρα μας.

Παρακάτω βλέπουν ένα ακόμα καζάνι με μόνο 2 φρουρούς απ' έξω.

- Εδώ γιατί είναι μόνο δύο φρουροί;

- Γιατί εδώ έχουμε τους Άγγλους, οι οποίοι, σαν πιο άτολμοι που είναι, σπάνια προσπαθούν να αποδράσουν.

Προχωρούν και βλέπουν ένα καζάνι χωρίς καθόλου φρουρούς.

- Καλά, λέει ο αμαρτωλός, αυτοί ποιοι είναι και δεν χρειάζονται φρούρηση;

- Εδώ έχουμε τους Έλληνες, απαντά ο αρχιδιάβολος.

- Και λοιπόν;

- Να, κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί από μόνος του να βγει από το καζάνι, οι υπόλοιποι συμπατριώτες του τον τραβούν ξανά... μέσα!

...και σάμπως έτσι δεν είναι βρε παιδιά;

"ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ"

Μέσα σε ένα αεροπλάνο που πετάει είναι τρεις άνθρωποι. Είναι και ένας άλλος, πολύ πλούσιος και ταυτόχρονα μεγάλος πλακατζής. Τους λέει λοιπόν:

-Όποιος καταφέρει να καταλάβει με κλειστά τα μάτια πάνω από ποια χώρα πετάμε, θα του δώσω ένα εκατομμύριο δολάρια.

Σκέφτεται ο ένας, σκέφτεται ο άλλος, τίποτα. Ήταν βλέπετε σχεδόν αδύνατο να καταλάβουν με κλειστά τα μάτια.

Πετάγεται τότε ξαφνικά ο τρίτος και λέει: 'Πετάμε πάνω από την Ελλάδα!'.

-'Μα καλά, πώς το κατάλαβες' των ρωτούν οι άλλοι.

-'Μου...κλέψανε το πορτοφόλι μου' απαντά αυτός.

Ελλάς...το μεγαλείο σου!!!

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Συζητάνε δυο φίλοι :

- Γιάννη γιατί οι πολιτικοί δεν παραιτούνται όταν γεράσουν ; Τι τη θέλουν την εξουσία γέροι άνθρωποι ;

- Φαίνεται , λέει ο Γιάννης , ότι μετά τα εξήντα η εξουσία μπαίνει στην θέση του σεξ .

- Δηλαδή ;,Ρωτάει ο Βασίλης .

- Ότι δεν μπορούν να κάνουν στην γυναίκα τους , το κάνουν στην χώρα τους , απαντάει ο Γιάννης !

- Αμ, εμείς να τα βλέπουμε που πάμε και τους ψηφίζουμε..., λέει με νόημα ο Βασίλης.

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΤΕ ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΤΗ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ "ΧΙΟΥΜΟΡ" ΓΙΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΓΕΛΙΟ