Χωρίς αστερίσκους... (και υποσημειώσεις)

 

Το περιμένατε με αγωνία...

 

Σιδέρης, Πτιμπέρ και Κολοβός στα καλύτερά τους.

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ανέμισσα σ΄Ανέμισα

 

 

 

tracklist:

 

1.       Σ’ αγαπώ και ζεματίζουμαι

2.       Πόνεσα κόκκορη (με μπάμιες edit)

3.       Τραγουδώ την εμορφιά σου

4.       Της λαχτάρας πρωτοσκίρτημα

5.       Μια ματιά με καταδίκασε

6.       Παιδί

7.       Τούτο δω το χέρι (extended version)

8.       Πίνω νερό όλο το χρόνο

9.       Γνέφω σε, γνέφεις με

10.   Δε γιγνώσκω γιατρεά

11.   Τίποτα δεν είναι αυτός (tribute στον κοντοπίδη)

12.   Γλυκοχάραξε κι ακόμα

 

Το απόλυτο καλοκαιρινό CD!

Το νέο CD-ROM του Ιούλιου Πτιμπέρ είναι γεγονός!

Θα τον ξέρετε σαν ηθοποιό, συγγραφέα, θεατράνθρωπο, ... , και, και, και. Από αυτό το καλοκαίρι θα γίνει και ο αγαπημένος σας τραγουδοποιός!

Καλά ακούσατε. Με 11+1 μικρά και μεγάλα διαμάντια, που στιχουργεί, μελοποιεί, ενορχηστρώνει και κλαίει ο ίδιος, ο Ιούλιος έρχεται να προσγειωθεί στην καρδιά του καλοκαιρινού ρυθμού!

Το CD-ROM, που περιέχει και βιντεοσκοπημένο έργο από την δημιουργική διαδικασία που γέννησε τον δίσκο που θα γίνει κλασσικός με το που θα πατήσετε το play, θα βρείτε σε επιλεγμένα περίπτερα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας (φίλοι από την Κρήτη και Κύπρο, μέσα στον Ιούνιο σε ένα περίπτερο κοντά και σε σας!).

..........

"Τόσο καλό CD-ROM...αραβούργημα συναισθμάτων"  περιοδικό Ψυχή

"Πολύ καλό CD-ROM...πολύ καλό" περιοδικό Νέοι Γονείς και Ψάρεμα

"Μου άρεσε, και εν το λέω συχνά τούτο" ανώνυμος

"Συναίσθημα λεπτοβελονιά, πάθος χείμαρρος" ΝΜΕ 

"Γεμάτο Ελλάδα" Καθημερινή

 

Διάλογος 2 - προσεχώς

αστυπαλχεστψολ

Λόγια σταράτα

Λόγια Σταράτα λοιπόν…

 

Ελάτε τώρα μαζί μας σε ένα υπέροχο ταξίδι στην άλλη Ελλάδα… Την Ελλάδα που ξέρει. Την Ελλάδα που δεν ξέχασε τι θα πει «ρωμέικη τσίπα»… Την Ελλάδα που μπούχτισε τόσα χρόνια να περιμένει τη λύτρωση της από τους κάθε λογής και κομματικής ιδιότητας, αργυρωνήτους «γιέσμαν», του τσίρκου που λέγεται «πολιτική ζωή του τόπου».

Μέσα σ’ ένα σκηνικό κοινωνικής απαξίωσης, ένας Έλληνας μπαίνει μπροστά.

Είναι ο Τόλης Γιαννέλος. Αποστολή του, να τα πει ένα χεράκι στους Ευρωπαίους εταίρους, αυτούς που θαρρούν πως θα παίξουν τη χώρα μας στα ζάρια. Με λόγια… σταράτα!...

Όπως σημειώνει ο Άλκης Κόλλιας, αρχισυντάκτης και εμπνευστής της ομώνυμης σειράς που εγκαινιάζεται σήμερα, «Η περίπτωση του Αποστόλη (Αποστόλης απ’ την Ανάκασα) είναι μοναδική. Αυτό το παιδί» συνεχίζει ο πολύπειρος ρεπόρτερ, «κατάφερε να υπερνικήσει τόσες και τόσες δυσκολίες, να σταθεί στο χώρο του τραγουδιού που τόσο αγάπησε, αλλά να μην ξεχάσει, ζαλισμένος από την πρόσκαιρη επιτυχία του, τον πραγματικό του σκοπό και εκείνους στους οποίους χρωστάει την ευτυχία του » (Στο σημείο αυτό, ο Άλκης Κόλλιας διευκρινίζει πως εννοεί τον ελληνικό λαό και τα προβλήματά του).

Κοιτάξτε εκείνο το παιδί, όπως θα ‘λεγε και ο Μάνος Χατζιδάκις, δια στόματος Δημήτρη Χορν, από το έργο «Ηθοποιός σημαίνει Φως». Με μόνο του όπλο το δίκιο, με μάτια καθαρά και λόγια… σταράτα, αυτός ο σύγχρονος Δαυίδ, υψώνει το ανάστημά του απέναντι στους γιγάντους. Πολεμά για μας στις Βρυξέλλες, στο διευθυντήριο της Τρόικας, της ΕΟΚ και του Μνημονίου.

Και απαιτεί.

Απαιτεί την προσοχή των μεγάλων, τη συμπαράσταση των ευρωπαίων λαών. Την αγωνιστική. Την άδολη. Άλλωστε, όπως έχει πει ο Κώστας Χατζής (Ιεχωβάς) «Αν δεν υπήρχαμε εμείς, πώς θα υπήρχανε οι άλλοι; Αν δεν υπήρχαν οι μικροί, πώς θα υπήρχαν οι μεγάλοι;»

…

Και νικά…

Συντροφιά φίλων της κοοπερατίβας "Μετέχνιο"

Συντροφιά φίλων της κοοπερατίβας "Μετέχνιο" ("Unofficial" Facebook page)
Ευχαριστούμε τους φίλους που έφτιαξαν τη σελίδα :-)

Αναπηρία στον πούτσο, "No Laughing Matter"

Η αναπηρία στον πούτσο είναι μια πολύ σοβαρή κατάσταση η οποία ταλαιπωρεί μεγάλο αριθμό συνανθρώπων μας και είναι ένα "No Laughing Matter".

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πριν 5 χρόνια ήρθε η ώρα να υπηρετήσω την πατρίδα, κάνοντας τη θητεία μου στο στρατό. Μόλις είχα τελειώσει το Πάντειο και είπα να ξεμπερδεύω και με αυτό πριν συνεχίσω τη ζωή μου. Διέκοψα την αναβολή, ήρθε το χαρτί, παρουσιάστηκα.

Μια μέρα διαλέγουν εμένα και 4 άλλα παλικάρια για την εθνική φρουρά, ήμασταν όλοι ψηλοί ευθυτενείς με ωραία σώματα, τέλειοι για τσολιάδες. Στην αρχή χάρηκα, γοητεύτηκα που διάλεξαν εμένα, αλλά σύντομα άρχισα να έχω δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Τα βράδια δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ώσπου τελικά αποφάσισα να αποκαλύψω το μυστικό μου και να μη γίνω τσολιάς.

Έχω μερική αναπηρία στον πούτσο, είπα.

Ο διοικητής θορυβήθηκε και ήρθε αμέσως να με βρει. Μάζεψέ τα και φύγε, μου λέει, δεν θέλουμε τέτοιους σαν εσένα εδώ πέρα.

Ήξερα πολύ καλά τι έκανα, γνωρίζω χρόνια τώρα, πως η αναπηρία μου δεν έχει δικαιώματα, δεν έχει παροχές. Είμαι τουλάχιστον 67% ανάπηρος στον πούτσο και δεν είναι το 67% που τους πειράζει, αλλά το υπόλοιπο 33%.

Υπάρχουν και γυναίκες ανάπηρες στον πούτσο και μη νομίζετε πως τα ποσοστά είναι μικρότερα σε σχέση με εκείνα των αντρών. Τουλάχιστον 15% τον γυναικών έχουν μερική αναπηρία ενώ σημαντικό είναι και το ποσοστό της ολικής αναπηρίας.

Η ασθένεια είναι συνεχώς εξελίξιμη και μπορεί να φτάσει έναν νέο άνθρωπο από το 30% στο 95% και ακόμα και στο 100% μέσα σε 15 με 20 χρόνια.

Σήμερα έχουν βρεθεί διάφορα βοηθήματα που απαλύνουν το πρόβλημα και καταφέρνουν να "κοροϊδέψουν", μέχρι κάποιο βαθμό, την κατάσταση: λάδια, ερωτικά βοηθήματα αλλά και διεγερτικές ουσίες μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις λες και το ποσοστό στην αναπηρία είναι πολύ μικρό. Ειδικότερα μέσω του διαδικτύου και της εύκολης ενημέρωσης, τα άτομα με αναπηρία στον πούτσο έχουν αρχίσει να βγαίνουν στο προσκήνιο και να διεκδικούν αυτό που τόσα χρόνια έχουν χάσει, τη ζωή τους, τη χαρά στον έρωτα και προπαντός την ανθρώπινη επαφή μέσα τους.

Κανένας μόνος.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΜΒΑΛΟ, του Αργύρη Καρβέλη

Σύντομο βιογραφικό του ποιητή

Ο Αργύρης Καρβέλης (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του ποιητή Στέφανου Πορφύρη) γεννήθηκε το 1937 στη Μουσουνίτσα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στην πολυτεχνική σχολή της Αθήνας, αλλά σύντομα το ενδιαφέρον του για την τέχνη τον έφερε σε επαφή αρχικά με το θέατρο και συγκεκριμένα το χορόδραμα, όπου εργάστηκε τίμια ως απλός σκαπανέας της τέχνης, όπως έλεγε ο ίδιος, μέχρι το χειμώνα του '61. Παράλληλα, διατηρούσε τη στήλη Αμ έπος... στην εφημερίδα Ελευθερία του Πάνου Κόκκα, απ' όπου στηλίτευε τα κακώς κείμενα της ταραγμένης δεκαετίας του '60, με τα καυστικά χρονογραφήματά του. Από το θέατρο στη δημοσιογραφία και από κει στο πατάρι του Λουμίδη. Οι ποιητές. Οι αγώνες για τη δημοκρατία. 114. 

Η πρώτη του ποιητική συλλογή Αεράκι κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 1965 από τον Κάκτο. Δημιουργείται κάποια αίσθηση, κυρίως με το ύφος του Καρβέλη, το οποίο κλείνει οριστικά τους λογαριασμούς της "Γενιάς του '30". Η θεματολογία των ποιημάτων του εστιάζει στον απλό άνθρωπο και τα προβλήματά του. Για τα ποιήματά του Το μπετόνι και Η μπολντόζα άλλωστε, θα τιμηθεί με έπαινο στο φεστιβάλ του Τσερνομπίλ, διάκριση που θα του απονείμει ο ίδιος ο Λεονίτ Μπρέζνιεφ. Τα ποιήματά του, αυτής της περιόδου, αφήνουν αβίαστα μια αίσθηση αισιοδοξίας για το καλύτερο αύριο που ξημερώνει. 

Και ύστερα η χούντα. Οι διώξεις. Τα βασανιστήρια. Τα ξερονήσια.  Όλα αυτά δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητη την ψυχή του Καρβέλη, ο οποίος αποφασίζει να μισέψει, αφήνοντας πίσω του μια ενυπόγραφη δήλωση - δριμύ κατηγορώ ενάντια στους συνταγματάρχες. Μια δήλωση η οποία, όταν το 1974 δει το φως της δημοσιότητας, αποκεκαλυμμένη από τον ίδιο τον ποιητή, μικρή σημασία θα έχει, το σωστό να λέγεται.

Στο μισεμό του, ο Καρβέλης βρίσκεται να ταξιδεύει με το πλοίο για τις ΕΠΑ. Όμως, αλλοίμονο, όταν το παπόρι πιάνει Νέα Υόρκη, ο ποιητής δεν καταφέρνει να ξυπνήσει και έτσι βρίσκεται στη Γη Του Πυρός, να εξασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου, μέχρι το πρόωρο τέλος της ζωής του, τον Αύγουστο του 2001. Ήταν ένα κυριακάτικο απόγευμα, όταν ο Καρβέλης, οδηγώντας την παλιά του Λάντα προς την Ushuaia, θα χτυπηθεί από την επάρατο νόσο, με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο του οχήματός του. 

Στα χρόνια της παραμονής του στην ξένη χώρα, ο Καρβέλης δεν θα παραλείψει ούτε λεπτό να σκέπτεται την πατρογονική γη. Θα εκδόσει άλλες τρεις ποιητικές συλλογές, Πατρίδα (1982), Νόστιμον Ήμαρ (1982) και Ουοχοχόι...όι... (2000). Στην τελευταία του συλλογή, είναι σαφής η στροφή του προς το ανεξήγητο και το μυστικισμό. Μέσα στα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του ο Αργύρης Καρβέλης ταξιδεύει συνεχώς και διαμένει αποκλειστικά σε ξενοδοχεία. Και δεν θα μπορούσε βέβαια αυτό να είναι ανησυχητικό, αν δεν φρόντιζε πάντα να κλείνει δύο δίκλινα δωμάτια, και να μετακινείται σε κονβόι οχημάτων, ένα που οδηγούσε αυτός και ένα δεύτερο που δεν οδηγούσε κανείς! Τα έργα του, αυτής της περιόδου, εξερευνούν την αθέατη πλευρά της ψυχής, ενώ αποπειρώνται να ξεκλειδώσουν τα μυστικά της προέλευσης του ανθρώπινου είδους.

Από αυτήν τη συλλογή, και με αφορμή το έτος Καρβέλη (σύμφωνα με το περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ) που διανύουμε, παρουσιάζουμε σήμερα το ποίημα Το κλειδί και το κύμβαλο, για το οποίο ο ίδιος ο ποιητής, ο Αργύρης Καρβέλης δηλαδή, έγραψε: 

"Είναι το Άξιον Εστί μου. Εντάξει, πιο μικρό..."

Το κλειδί και το κύμβαλο

Στέκεται τώρα κάθιδρος μπροστά στο αρχαίο ιερείο.

Στην κλεψύδρα η άμμος κινείται προς τα πάνω.

Οι μαϊμούδες ολόγυρα ουρλιάζουν – μα τούτες είναι φωνές λεόντων.

Το’ χε πει ο γέροντας: το δείλι να κινήσεις κατά κει όπου σμίγει ο χειμώνας με τη λησμόνια – εκεί μόνο θα βρεις τον ήλιο τον καθάριο.

Και τώρα στέκεται κάθιδρος μπροστά στο αρχαίο ιερείο.

Αινιγματικές πέτρες σκαλισμένες τη μορφή ιαγουάρου.

Περικοκλάδες οργιαστικές, τα μύρα του πόθου.

Μία κουβέντα αρκεί για να θέσει σε κίνηση τον προϊοστορικό αργαλειό, κείνον που το τέντωμα των ιμάντων του θα προκαλέσει την ελλειπτική περιστροφή των ολόχρυσων χοχλιών. Και τότε ο Άνθρωπος, η πλάση και τα ζώα θα ενδυθούν το μανδύα της Κρίσης.

Η εικόνα θα μυρίσει.

Αυτή η μυστική κουβέντα στροβιλίζεται στο μυαλό του αιώνες πριν γεννηθεί.

Γεννηθεί είπα; Μειδίαμα μου προκαλούν οι μικρές ιδέες των θνητών – που θαρρούν πως κατέχουν, μα κατέχουν μόνο την άγνοιά τους.

Και τον φόβο.

Μα τώρα εκείνος δε νιώθει φόβο. Νιώθει δέος. Έχει μια αποστολή να εκπληρώσει.

Η χρυσοποίκιλτη εσάρπα του: τον συντρόφευσε μα τώρα δεν τον συντροφεύει.

Στο πουγκί η οπαλίνα. Στο πουγκί η οπαλίνα.

Και ο αμέθυστος αντάμα.

Το κλειδί – ναι, το κλειδί.

Πούν’ το;

Η μυστική λέξη σύρεται, συρίζει, μα κρύφτηκε θαρρείς στα ρηχά νερά του κόσμου.

Είναι αλήθεια – τα μερμήγκια πνίγουνται κει που θεριεύει το μέτριο.

Μα τώρα πρέπει και κείνα να κριθούν.

Δεν υπάρχει πια γυρισμός.

Πρέπει να την πει.

Λάπις Λαζούλι!

Πολύ αργά για να πάμε πίσω.

Πιάνει αέρας – τούτες οι πολιτείες της αλαζονείας δεν θα αφήσουν ούτε ένα σημάδι στην άμμος.

Γλώσσες μαύρων κυμάτων καταπίνουν τις ηπείρους. Είναι φαρδιές και αχόρταγες.

Και από της γης τα εβένινα σπλάχνα, δόντια μυτερά, της τιμωρίας δόντια τρυπούν των ανθρώπων τα τρυφερά σαρκία – τούτα που η μαλθακότητα τους στέρησε κάθε ιερότητα – και αυτό παιδιά όχι τώρα, καιρό.

Μέσα σε μια στιγμή γερνά. Το αντίτιμο του ξεστομίσματος. Μα καταπώς τον φόβο έχει νικήσει, το σφρίγος και η ρώμη εκρήγνυνται, και η σάρκα του με της νιότης την αυθάδεια πανέμορφη αναριγά.

Και από ένα τόπο μακρινό, θαρρείς τα παιδικά τα χρόνια, κάτι σα να παιανίζει.

Άκου πιο προσεκτικά!

Δεν είναι παιανισμός! Είναι το κύμβαλο!

Το κύμβαλο! Της σιωπής, όχι πια.

Και κελαρύζει αίμα, μα και γάλα κελαρύζει!

Και ρέει αίμα, μα και μέλι ρέει!

Και από τις ολόχρυσες αστραπές, ο κόσμος καθαίρει.

Και η είρα ξεχωρίζει απ’ το στάρι.

Είναι μια στιγμή τρομερή, μα και γλυκιά συνάμα.

Στιγμές ανεπανάληπτες.

Μα σαν περνούν δευτερόλεπτα, μα σαν περνούν αιώνες…

η ανθρώπινη κακία το βασίλειο πάλι λερώνει.

Στέκεται τώρα κάθιδρος μπροστά στο αρχαίο ιερείο.

Αυτός ο πόλεμος ποτέ δε θα τελειώσει.